Które gazy cieplarniane stanowią największe zagrożenie ekologiczne?

Blog

Postępujące zmiany klimatu prowadzące do systematycznego podwyższania się średnich temperatur, czego następstwem są m.in. gwałtowne zjawiska pogodowe w postaci intensywnych opadów, okresów suszy oraz niezwykle silnych wiatrów, zdaniem większości naukowców są efektem uwalniania do atmosfery rosnącej ilości tzw. gazów cieplarnianych. Powstają one w dużej mierze w wyniku spalania paliw węglowodorowych oraz intensywnej produkcji roślinno-zwierzęcej w rolnictwie oraz w znacznie mniejszej skali niektórych zjawisk naturalnych od pożarów lasów po erupcje wulkanów. Sposobem na walkę z nimi jest nie tylko redukcja emisji, ale także stosowanie aktywnych metod zmniejszania ich ilości np. korzystanie z nanopowłok antysmogowych. Przekonajmy się, jakie związki są największym zagrożeniem i sprawdźmy, w jaki sposób mogą tu pomóc nanopowłoki.

Najniebezpieczniejsze gazy cieplarniane

Gazy cieplarniane przyczyniające się do powstawania efektu cieplarnianego to przede wszystkim dwutlenek węgla i para wodna, jak również freony, halon, gazy przemysłowe (m.in. heksafluorek siarki, fluorek siarki(VI) czy perfluorowęglowodory), a także metan oraz podtlenek azotu. W tej grupie szczególnie duże znaczenie mają jednak dwutlenek węgla oraz tlenki azotu (NOx). Właśnie te ostatnie są często uważane za najważniejsze składniki prowadzące do powstawania kwaśnych deszczy oraz tworzenia smogu fotogenicznego, pośrednio wywołując efekt cieplarniany, dlatego określa się je jako tzw. pośrednie gazów cieplarnianych (Indirect Green House Gases). Ich potencjał tworzenia efektu cieplarnianego mierzony wskaźnikiem GWP (Greenhouse Warming Potential) utrzymuje się na zbliżonym poziomie do dobrze wszystkim znanego i przywoływanego w kontekście zagrożenia klimatu dwutlenku węgla zarówno w krótkim, jak i średnim okresie.

Działanie nanopowłok a gazy cieplarniane

Nanopowłoki wykorzystują właściwości dwutlenku tytanu, które pozwalają na przeprowadzanie procesu fotokatalizy, prowadzącej do rozkładu zanieczyszczeń powietrza, redukując je do postaci, które nie są już niebezpieczne. Dzięki zastosowaniu odpowiednich technologii cząsteczki dwutlenku tytanu są w stanie uruchomić proces fotokatalityczny nie tylko przy naświetlaniu ultrafioletem, ale również w zakresie promieniowania widzialnego (400 nm). Dzięki temu mogą być zastosowane na rozmaitych powierzchniach, znacząco przyczyniając się do redukcji poziomu zanieczyszczeń, w tym obecności tlenków azotu.